درمورد ادبیات و هنر نوشته ای برای شما گردآوری کرده ایم با عنوان “بابام چگونه سیاسی شد؟/برگردان: احمد شاملو” که پیشتر بدان میپردازیم.

 

این جریان با عنوان به چه نحو بابام وارد مشاغل سیاسی شد؟ در کتاب « قصه‌های من و بابام » (نشر کتیبه) پخش شده است.

نویسنده: ارسکین کالدول

برگردان: احمد شاملو

وقتی “بن سیمونز”- کلانتر محل- از کوچه بالا آمد و وارد حیاط شد، جدید شام‌مان را خورده روی ایوان جلو خانه نشسته بودیم.

بابام آن شب همچه کیفور نبود و حدوداً در تمام مدت یک کلمه حرف نزده بود، جز این که گاهی پایین لب با خودش چیزی می‌گفت و غری می‌زد.

در حقیقت بابا جانم از صبح آن روز تو لب بود. علتش هم این بود که مامانم سخت سرکوفتش زده بود و به‌اش گفته بود آدم تنبل بی‌کاره‌ای است که هیچ‌وقت کار ثابتی نداشته و هیچ وقت هم خودش را برای پیدا کردن یک کار حسابی تو زحمت نینداخته.

مامان تمام روز تو حیاط راه رفته به بابا غر زده بود. آخر هیچ‌وقت باباجانم پولی دست و پا نمی‌کرد، بیچاره مامانم مجبور بود برای گذران خانواده، رخت چرک‌های مردم را بشوید و اطو بکشد.

با اینحال وقتی بابا جانم دمغ شد و مانند لاک‌پشت سرش را تو کشید، مامانم هم دیگر غرغر نکرد و ساکت ماند. تنها یکدفعه، باباجانم به مامانم گفت اکنون که اینطور شد تنها برای اینکه ثابت کند آن اندازه هم در پول پیدا کردن دست و پا چلفتی نیست، در جستجوی کاری خواهد رفت و فورا من و کاکا هن‌سم را فرستاد که برویم از مردم برای تهیه‌ی تمشک سفارش‌هایی بگیریم. و گفت هرچه امکان دارد بیش‌تر سفارش بگیریم و در بازگشت به ایشان بگوییم که چند “گالون” سفارش گرفته‌ایم.

من و کاکا تمام ساعات قبل از ظهر را در شهر از خانه‌ای به خانه‌ی دیگر رفتیم و از مردم سؤال کردیم که تمشک جدید می‌خواهند یا نه.

تمشک خیلی خریدار داشت. اولاً برای آنکه تمشک واقعاً چیز خوبی است، ثانیاً برای آن که باباجانم پیش نهاد کرده بود علي الخصوصً به خانه‌دارها بگوییم “تمشک تمیز و مورچه نزده!”

بابام پیش خودش حساب کرده بود اگر بتواند بیست و پنج گالون تمشک از قرار گالونی بیست و پنج “سنت” بفروشد، درآمدش از شش دلار هم بالاتر می‌زند. و معتقد بود که این مبلغ برای یک روز کار، پول کلانی است. این را برای مامان شرح داد و مامان چنان غافل‌گیر شد که همه‌ی بدزبانی‌های صبحش را از یاد برد.

من و “هن‌سم” توانستیم بیست گالون سفارش بگیریم. مشروط به آن که تمشک‌ها را فردا شب در خانه‌ها تحویل بدهیم، با اینحال باباجانم وقتی این را شنید کمی وا رفت.

معنی بیست گالون سفارش این بود که کل درآمدمان به جای شش دلار و خرده‌یی پنج دلار بیش‌تر نمی‌شود و بابام ادعا کرد تنها شش دلار و فلان قدر بالا را گرفته است که برای یک روز کار پول کلانی است، نه پنج دلار را! – و به توجه به این به ما گوشزد کرد فردا صبح، کله‌ی سحر بیدار بشویم که برای تمشک چینی برویم به بیرون شهر.

موقعی که مامان این را شنید، آمد تو و به بابا جانم فهماند که ایشان هم حرفی دارد و باید بگوید: ایشان مطلقاً نخواهد گذاشت هن‌سم و پسرش برای چیدن تمشکی که آقا استروپ می‌خواهند بفروشند تو زحمت بیفتند! و اضافه کرد: یکی از اون: مگه چیدن بیست گالون تمشک شوخیه، مرد حسابی! خیلی خیلی فرز هم که بچینید جدید یک هفته‌ی تموم وقت ضروری داره!

بابا تو لب رفت و به مامان تهمت زد: علي الخصوصً اینو می‌گی که من عصبانی بشم!

و دیگر تمام مدتی که شام می‌خوردیم، لام تا کام، یک کلمه هم حرف نزد.

از موقعی که آمدیم روی ایوان نشستیم، بابام همین‌جور یک ریز با خودش غر زد و غر زد، تا وقتی که بن‌ سیمون وارد شد و سلام کرد.

بابام گفت: “سلام، بن! بیا بنشین.”

مامان هیچی نگفت. با سیاستچی‌هایی از قماش بن سیمون میانه‌ای نداشت و از آن‌ها یک قلم: متنفر بود.

بن همان‌طور که برای پیدا کردن صندلی کورمال کورمال می‌کرد، گفت:

“چه شب خنکیه، خانم استروپ!”

مامان گفت: “ممکن است… ”

سکوت سنگینی برقرار شد. بن چند بار سینه صاف کرد. انگار می‌خواست چیزی بگوید. با اینحال می‌ترسید دهن وا کند و از مادرم لیچاری بشنود.

بابام پرسید: “انگار این ایام خیلی گرفتاری، بن؟”

کلانتر مانند اینکه منتظر بود فرصتی برای حرف زدن بیابد با شوق و شتاب گفت: “خیلی، خیلی گرفتارم. آنقد گرفتارم که مهلت گیرم نمی‌آد یه دیقه یه جا بشینم و خستگی در کنم. هر دیقه‌ی خدا یه جام. همین جور کار، کار و بازم کار… از بوق سگ تا نصفه‌های شب… همین روز قبل بود که زنم بم می‌گفت اگه بخوای همین جوری ادامه بدی، مجبور می‌شی بیست سال زودتر یک تابوت برای خودت دست و پا کنی. مجبورم گشتی تو کوچه‌ها بزنم، تو زندون مجموعه بکشم، این و اون و توقیف کنم، مراقب تحت نظری‌ها باشم و دیگه خدا خودش می‌دونه چه کارهای دیگه‌ای… درست مانند یک پارچه‌ی شسته که رو طناب پهن کرده باشن بخشکه، مکررا تو جنبیدنم موریس.

بابام بی‌معطلی بیخ حرف را چسبید و گفت: “تو به یه کمک نیاز داری، بن. مثلاً به من. من این‌ور و اون‌ور کارامو که درز بگیرم، یه خورده وقت پیدا می‌کنم. با این وجود نه چندون زیاد، با اینحال بسیار عالی، یه چیزی می‌شه! آخه به کارای خودمم باس برسم. روهم رفته، اگه لازمت باشه می‌تونم کارامو جوری راس و ریس کنم که ساعتای بیکاریم سر هم بچسبه.

بن به جلو خم شد و گفت: “موریس! راستش برا همین که یه خورده آزاد بشم امشب پا شدم سراغ تو. نمی‌دونی چقدر خوشحالم که خودت اول اینو توصیه کردی.

مامان گفت: “بن سیمون! من نمی‌دونم باز چه کلکی می‌خوای سوار کنی. با اینحال هرچی هست ازت خواهش می‌کنم از تو لفاف درش بیاری، تا مانند اون دفه نشه که، حقه رو به موریس سوار کردی. من نمی‌خوام به حرفاتون گوش بدم و سر در بیارم که واسه‌ی تیغ زدن مردم چه حقه‌ی جدیدی سوار کنین. مانند موضوع‌ی اون “تابوت کش‌دار” که می‌شد همه‌ی خونواده رو توش گذاشت! معلومه بسیار عالی: هر کسی دوست داره تابوتی داشته باشه که کش بیاد، که وقتی یکی دسکه از عضو های خونواده هم می‌میره، بشه گذاشتش اون تو. همچی چیزی رو همه می‌خوان. پس واسه‌ی کلاه گذاشتن سر مردم وسیله‌ی میزونیه.”

“مادام استروپ! اون فکری که من دارم همچین چیزا نیست. من یرا موریس تو فکر یک کار همیشگی هستم.”

مامان که داشت روی صندلی گهواره‌ایش تاب می‌خورد، ناگهان از حرکت ایستاد، خودش را راست گرفت و با تشدد پرسید: “مثلاً چه کاری؟”

بن گفت: “اکنون عرض می‌کنم. انجمن شهر، تو نشست‌ی دیشب خودش تصمیم گرفت در باب این سگ‌هایی که تو کوچه‌ها ول می‌گردن بر اساس قانون رفتار کنه. آخه مثلاً الآنه من دو روزه دارم عقب یه سگی می‌گردم که هار شده و باید بگیرم بکشمش. انجمن شهر، به هزار و یک دلیل قبول کرده که وجود این همه سگ هرزه، مخل امنیت اجتماعیه و به من دستور داده قانون سگ‌های ولگرد و مطرح بکنم و هر سگی رو که دیدم تو کوچه‌ها بگیرم سر به نیست کنم. من به اونا گفتم که کارم چه قد کارم زیاده و اونا طفلکی‌ها راضی شدن که کس دیگه‌ای رو مأمور این کار بکنیم.

مامان یک هو مانند ترقه از روی صندلیش پرید و جیغ جیغ‌کنان گفت: “کس دیگه‌ای رو مأمور جمع کردن سگای ولگرد کنین؟ بن سیمون، می‌خوای تو روی من بگی که خیال داری شوهرمو برای دویدن دنبال سگا استخدام کنی؟ یال لا! همین الآن مث برق از این جا بزن به چاک، بی‌قباحت!

بن سیمون حالت دفاعی به خودش گرفت و با عجله گفت: “یه دیقه مجال بدین خانم استروپ! من کی همچین حرفی زدم؟ یکی از عضو های انجمن اسم موریسو برد که، مثلاً، این شغل خوب اونه و… اونا تصویب کردن که…

بابام حرف ایشان را برید و گفت: “به طرز قطع سگا خیلی دوست دارن دنبال من بیان. از قرار معلوم، انجمن شهرم اینو می‌دونه. من خودم دیده‌م که انگار سگا در بیشتر مواقع منتظر منن!

مامان با تشدد سخنرانی باباجانم را برید و فریاد کشید: “خفقون می‌گیری یا نه، موریس؟ اَه، آه، آه! هیچ کسو تو عمرم ندیدم این قد فطرتش پست باشه!”

–         با اینحال اشتباه نکنید خانم استروپ: عده‌ی فراوانی از سیاستمدارای مشهور و عضو های نشست و خیلی از کلانترها، زندگی سیاسی خودشونو از کار “جمع کردن سگای ولگرد” شروع کرده‌ن. خیلی کمن سیاستمدارایی که از راه‌های دیگه وارد این کار شده باشن.

مامان گفت: ” هیچ‌وقت همچی چیزی رو باور نمی‌کنم. من در بیشتر مواقع خیلی بیش‌تر از این‌ها برا یه سیاستمدار قرب و منزلت قائل بوده‌م.

–        سیاست، چیز خیلی عجیبیه! مثلاً همین که، یه سیاستمدار، می‌تونه کارشو خیلی زود، از همین راه جمع کردن سگای ولگرد شروع کنه و، شروع کنه به طی کردن مدارج ترقی و پله‌های بالاتر. اصلاً سیاست غیر از این، چیزدیگه‌ی نیست که!

مامان ساکت شد و من از نو صدای جنبیدن صندلی گهواره‌ایش را شنیدم. خیلی ساده می‌شد فهمید که دارد به حرف‌های کلانتر فکر می‌کند.

بابا جانم نطقش وا شد: “من راجع به این مسئله گمان می نمایم. فکرشو که، با این وجود خیلی پسندیده‌ام. راستش، از مدت‌ها پیش به خودم می‌گفتم که بالاخره من یه روز باید تو زندگی سیاسی رل بزرگی بازی کنم. این فس فس کردن یکنواخت هر روزی‌ یک کمی این‌جا و یک کمی اونجا، نه‌- خیر!… از اولش می‌دونستم که این‌جوری چیزی به دست نمی‌آد!

بن سیمون، دیگر مجالش نداد: “بسیار عالی، موریس! از قرار، تو دیگه این شغلو قبول کرده‌ی. برای تو این، کار بزرگیه. می‌دونی؟ باس بگم خیلی شانس آوردی! گرچه، یه خورده هم فعالیت‌های خود من عرصه رو تکمیل کرد.

بابام همان‌طور که نشسته بود بی‌حرکت ماند و کوشید در تاریکی صورت مامان را ببیند و مامان یکریز صندلی گهواره‌ایش را تکان می‌داد و صدای یکنواخت آن به صدای قطرات آبی مشابهت داشت که از شیری توی تشت بچکد.

بابا جانم که همان‌طور می‌کوشید در تاریکی قیافه‌ی مامانم را ببیند، گفت: “بسیار عالی، این یه شغلیه که باب منه و خیال می‌کنم باید قبولش کنم.”

یک لحظه صبر کرد ببیند مامان چه می‌خواهد بگوید. مامان وانمود کرد که تو نخ آن‌ها نیست و بابام به سرعت گفت: “پیشنهادتو قبول می‌کنم! و کار را تمام کرد. بن سیمون بلند شد و به طرف پلکان راه افتاد: “جداً موریس، خیلی خوبه. من چه قد از این کارت خوشحال شدم. بسیار عالی، امیدوارم فزدا صبح یعد از اون که صبحونت و خوردی تو شهر ببینمت.”

از پله‌ها شروع به پایین رفتن کرد. همین که به آخر رسید، بابا شتابان بلند شد و صدایش کرد. خیلی مضطرب بود. گفت:

–        بن! برا این کار چه‌ قد می‌سفلن؟

–         آه، منظورت حقوقه؟

–        بسیار عالی آره دیگه… برا این که آدم شاغل امور سگهای ولگرد بشه چه قد می‌سفلن؟

–        راستش این که، نمی‌شه راجع به حقوقش گپ زد…

بن، بفهمی نفهمی دست و پایش را گم کرده بود.

بابام گفت:

–        بسیار عالی، پس چی؟

–        همین قد، هدیه ای می‌دن.

–        هدیه؟

–        بسیار عالی بله دیگه. برا کارای که حقوق نمی‌دن.

–        پاداشش چه‌قدی می‌شه؟

–        برا هر سگی که به دام بندازی بیست و پنج سنت.

بابا ساکت ماند و مدتی مدید چشمش توی تاریکی راه کشید.

بن آرام آرام کوچه را گرفت و راه افتاد. بابا جانم گفت:

“راستشو بخوای یک کمی دل چرکین شدم. من انتظار داشتم دست کم آخر هر هفته یه حقوق ثابتی داشته باشم.

–        با اینحال موریس، بجای آن، فایده‌ی هدیه اینه که حقوقت محدود نیست. وقتی حقوقت محدود باشه، تو در بیشتر مواقع می‌دونی که از یک مبلغ معلومی تجاوز نمی‌کنه. در صورتی که این‌جوری، درآمدت حد و حصری نداره. هرچی بیش‌تر سگ بگیری، بیش‌تر پول به جیب می‌زنی.

بابا جانم ‌تردماغ شد و گفت: “بطور کلیً حق با توئه بن. هیچ فکرشو نکرده بودم که این‌جوری بهتره.”

بن دیگر نه ایستاد، و راهش را گرفت و رفت:

–        بسیار عالی، فردا می‌بینمت.

–        شب به خیر، بن! ازت ممنونم که فکر من بودی.

دوتایی‌مان به ایوان برگشتیم. مامان رفته بود بخوابد. بابام گفت: “بچه بریم بگیریم تخت بخوابیم. فردا روز بزرگیه، خیلی به استراحت احتیاج داریم.”

لباس‌مان را کندیم و روی جاهای‌مان دراز شدیم. من تا دیرگاه صدای بابام را می‌شنیدم اسم سگ‌هایی را که تو شهر می‌شناخت با خودش می‌گفت.

…و بالاخره خوابم برد.

فردا صبح، همین که صبحانه خوردیم، بابا کلاهش را برداشت:

باید به شهر، سراغ بن سیمون می‌رفت.

مدت فراوانی در راه نبودیم. بابام به من می‌گفت که وقتی کارمان را شروع کردیم، اسپارکی – توله سگ شکاری راکه در بیشتر مواقع در ایوان خانه ” فرانک پاین” می‌خوابید – یادش بیارم.

بن سیمون را پیدا کردیم. توی سلمانی بود و داشت ریشش را صفا می‌داد. صورتش پر از کف صابون بود و نمی‌موفق شد حرف بزند.

و به مجردی که موفق شد، با دستش اشاره‌ای به ما کرد و گفت: “حال و احوال، موریس؟ خودتو بر کار حاضر کردی؟”

–        دلم قیلی ویلی می‌ره که هرچه زودتر شروع کنم، بن!

–        من تا یه دیقه‌ی دیگه به اختیارتم.

پس از آن که بلند شد و کلاهش را سرش گذاشت، به بابام گفت برود تو شهر بگردد و هر جا سگی دید که ول می‌گردد و ببرد هر جا که خودش می‌داند، حبس کند.

–        تموم کار همینه؟

بن گفت: همین! می‌بینی چه‌قدر سهله؟ از آب خوردن سهل‌تر!

از آن طرف شهر شروع به کار کردیم. خیلی آهسته راه می‌رفتیم و مراقب سگ‌ها بودیم. در آن ساعت صبح، بیش‌تر مردم خواب بودند و دیارالبشری تو کوچه دیده نمی‌شد.

نیم ساعتی که راه رفتیم، بابا دست تو جیبش کرد و یک سکه‌ی ده سنتی درآورد:

–        بدو پیش قصاب، بچه! گنده‌ترین تیکه گوشتی رو که می‌شه با این پول خرید، بخر و بیا! ضروری نکرده خیلی جدید باشه؛ همین‌قد که خیلی گنده بود کافیه.

به تاخت رفتم و با یک تکه گوست خیلی بزرگ برگشتم.

بابا تو سایه‌ی یک درخت چتری نشسته پادشاه هفتم را خواب می‌دید. با اینحال همین که من برای نشان دادن گوشتی که خریده بودم تکانش دادم، از خواب پرید.

گوشت را بو کرد و گفت: بسیار عالی. اکنون دیگه می‌آن. بیا بریم بچه!

از یک کوچه‌ی دیگر راه افتادیم، بابا گوشت را تو دستش گرفته بود. طولی نکشید که پشت سرمان را نگاه کردیم و دیدیم یک سگ پر پشم و پیلی گل باقلایی، پوس پوس کنان دارد دنبال‌مان می‌آید.

–        غیر از این هیچ کار دیگه‌ای نمی‌تونستیم بکنیم بچه. تو یه همچی وضعی غیر از یک تیکه گوشت هیچی به داد آدم نمی‌رسه.

سوتی زد. سگ گوش‌ها را تیز کرد و سرعت بیش‌تری به حرکات خود داد.

اندکی بعد، سگ دیگری که باد بوی گوشت را به دماغش رسانده بود به اولی اضافه شد.

سر نخستین گذر که رسیدیم، تعداد سگ‌ها به هفت رسیده بود.

بابا جانم با دمش گردو می‌شکست. به من گفت که جلو جلو بدوم و در انبار را وا کنم. داخل انبار شد و همین که دسته‌ی سگ‌ها هم عقب سرش وارد شدند، خودش با تیکه‌ گوشت گریخت، و من در را بستم.

–        یه سگ دیگه که به تور بندازیم، دو دلار به جیب زدیم. پول واقعاً مفتیه! تنها مزد خیابون گز کردنه دیگه. جدید اکنون دارم می‌فهمم که چرا مردم اینقد عاشق کارای سیاسی هستن. اکنون دیگه من به هیچ هزینه ای حاضر نیستم جای خودمو با هیچ‌کدوم از ایجاد‌الله عوض کنم. برای این که زندگی آدم به خوشی بگذره، هیچی یهتر از کارهای سیاسی نیست.

یک کوچه‌ی دیگر را پیش گرفتیم. هنوز چند قدم بیش‌تر نرفته بودیم که یک سگ گنده، غرش‌کنان از پایین خانه‌ای سود و دنبالمان به راه افتاد.

دفعه‌ی دومی که به انبار رفتیم، حساب کردم دیدم پنج تا سگ عقب سرمان است.

به قصد “اسپارکی” مجموعه به حوالی خانه‌ی آقای “پاین” زدیم.

وقتی همه‌ی این سگ‌ها را قلع و قمع کردیم، بابا جانم نشست رو ماسه‌ها با چوب کبریت شروع کرد به حساب کردن دست‌مزدش:

“سه دلار و خورده‌ای شده، بچه!”

کبریت را انداخت دور و ادامه داد: “برا این چند ساعت کار مزد کلونیه. اگه فردا همین‌قد کار کنیم، شیش دلار گیرمون می‌آد. آخر هفته، هیجده، بیست دلار پول به مون می‌دن. این پولیه که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تو زندگی دستم بیاد. بیا! اکنون دیگه ظهره باس بریم ناهار بزنیم.”

سر میز، مامان جانم صم و بکم نشست و بابام جرأت نکرد لام تا کام جیک بزنه.

غذا که تمام شد، رفتیم پایین درخت توت چتری نشستیم.

هنوز یک ساعتی نگذشته بود، که دیدم بن سیمون دارد با عجله به طرف خانه‌ی ما می‌آید. بابا جانم همان‌طور خواب بود، با اینحال فوری بیدارش کردم. گفتم نکند بن کار واجبی دارد که حتماً باید به بابا جانم ابلاغ کند.

بن، رسیده نرسیده، نفس‌زنان گفت:

–        موریس! ممکنه به من بگی این همه سگی را که تو انبار چپوندی از کدوم جهنم دره آوردی؟

بابام همان‌طور که رو آرنجش بلند می‌شد، گفت: “سگ‌ها؟… هیچی… لابد از تو کوچه دیگه. مگه کار من همین نیست که حیوونای ولگرد تو کوچه رو شکار کنم؟ بسیار عالی اینایی هم که من تو دام انداخته‌م نه بزن نه گوساله، سگن دیگه!”

بن با عصبانیت گفت: ” آخه تو “فوت” سگ آقای شهردار و که جایزه برده، گرفته‌ی! از اون طرف، آقای “جری هندریکز”شکایت کرد که سگ ایتالیاییشو دزدیدن اونم تو انباره! سگ آقای “پاین” هم که بهترین سگ شکاری دنیاس اون توئه. خیلی از سگای مردمو- که دولت بابتشون سالی دو دلار مالیات می‌گیره- گرفته‌ای کرده‌ای اون تو. تو نباید سگایی که مردم بابتشون مالیات می‌دن بگیری!

بابا جانم گفت: “آخه اونا تو کوچه ول می‌گشتن. من دو دور تو شهر چرخیدم. این سگا هیچ معلوم نمی‌شه که ممکنه صاحابی هم داشته باشن. وظیفه و مسئولیت سیاسی من هم حکم می‌کرد دستگیرشون کنم بسیار عالی! منم به وظیفه‌ام رفتار کردم.”

–        بسیار عالی، اینارو چه جوری تونستی بکنی اون تو؟

–        یه جوری کردم دیگه! معمولاً سگا دوست دارن دنبال من بیان. دیشبم اینو به‌ات گفتم.

–        اونا رو با طعمه‌ای چیزی دنبال خودت نکشوندی؟

–        تموم و کمال نمی‌تونم سیاستمو برات بگم. با اینحال خوب دیگه! یک تکه گوشت کوچولو… اونم یه هو به فکرم رسید.

بن کلاهش را برداشت و همزمان با اینکه صورتش را با دستمال خشک می‌کرد گفت: ” منم همین فکرو کردم. شک داشتم که مسئله دیگه‌ای تو کار باشه”.

مدتی هر دوشان ساکت ماندند. بعد بن کلاهش را سرش گذاشت و به بابا جانم نگاه کرد: “موریس! خیال می‌کنم کار سگای ولگرد و دست خودم بگیرم بهتر باشه. از اون قبلی، جمع کردن سگای ولگرد، می‌ترسم وقت تو رو خیلی بگیره.”

–        سه دلاری که من تلاش نموده‌ام چی می‌شه؟ نمی‌دنش؟

–        چندون مطمئن نیستم. در هر حال فکر نمی‌کنم انجمن شهر بتونه به این سرعت به کسی پولی بده. شهردار یقیناً از خدمات من یه تشکر خشک و خالی می‌کنه و… بس! تحت این شرایط من چه طور می‌تونم صورت حساب جلوش بذارم؟ می‌دونی؟ یکی از نخستین چیزایی که آدم باید تو سیاست یاد بگیره اینه که واسه یه سیاستمدار، بدترین سیاستا اینه که بخواد رو پاهای یه سیاستمدار دیگه راه بره! موریس خان! کلاهتو قاضی کن: آخه من چگونه می‌تونم کار به این مهمی رو واس خاطر تو از دست بدم؟

بابا به علامت تصدیق مجموعه تکان داد و بعد، از نو چشم‌هایش را به زمین دوخت. سرش را به درخت توت چتری تکیه داده بود. گفت: “گمون کنم حق با توئه، بن! از همه‌چی قبلی، این کار تموم وقت منو می‌گیره. منم که این همه کار سرم ریخته، از بیخ با شغل‌هایی که تموم وقت منو بگیره مخالفم!”

حروف چین: مهسا نظام آبادی

از کتاب قصه‌های من و بابام – نشر کتیبه

امیدواریم نوشته “بابام چگونه سیاسی شد؟/برگردان: احمد شاملو” مورد قبول علاقه مندان به ادبیات وهنر قرار گرفته است.